Hematokryt natomiast jest dodatkowym, uproszczonym kluczem do rozpoznawania nadmiernego rozcieńczenia lub zagęsz­czenia krwi, a więc do rozpoznania niedo­boru lub nadmiaru krwinek czerwonych oraz ewentualnej szybkości ich utraty z układu krwionośnego (np. w przebiegu krwotoku wewnętrznego) z wszystkimi wynikającymi z tego powodu praktycz­nymi wnioskami co do postępowania lecz­niczego i rokowania.

Oznaczanie liczby krwinek płytkowych pozwala także, przy stwierdzonym współ­istnieniu zwiększonej krwotoczności, na bliższe określenie lub wykluczenie ewen­tualnego udziału układu płytkotwórczego w obserwowanej skazie krwotocznej i wy­bór dalszego właściwego postępowania rozpoznawczego i leczniczego. Zmiany liczby krwinek białych (zwiększe­nie) sugerują istnienie oraz określają inten­sywność zakażenia lub toczącego się pro­cesu zapalnego. Niekiedy są wyrazem niedoczynności szpiku kostnego w ich pro-dukcji, a tym samym informują o zmniej­szonej odporności komórkowej organiz­mu. Innym razem o postępującym procesie rozrostowym. Obraz składu odsetkowego krwinek białych jest często wykładnikiem stopnia i rodzaju mobilizacji obrony ko­mórkowej organizmu w przebiegu zakaże­nia, a ponadto może sugerować jego roz­wój bądź cofanie się, oraz charakter ist­niejącego zakażenia (bakteryjny, czy też wirusowy).

Wielkość, kształt i stopień wysycenia po­szczególnych krwinek czerwonych hemo­globiną oraz wielkość hematokrytu, czyli procent wszystkich typów krwinek w da­nej objętości krwi.
Krew do tego badania pobiera się z opuszki palca do specjalnego mieszalnika lub z żyły do pojemnika zawierającego m.in. środek zapobiegający jej krzepnięciu. Poprawne wykonanie tego badania umożliwia leka­rzowi stwierdzenie ewentualnej niedo-krwistości lub nadkrwistości, stopień nasi­lenia, typ kliniczny, jakość czynności krwiotwórczej szpiku, oraz wybór kierun­ków i ocenę późniejszych efektów lecze­nia.

Morfologia krwi
Morfologia krwi jest to ilościowo-jakościowe badanie składu komórkowego krwi, tzn. określenie liczby krwinek czerwonych, krwinek białych i płytkowych w danej objętości (zazwyczaj w 1 mm3) wraz z oznaczeniem składu odsetkowego po­szczególnych typów krwinek białych, czyli tzw. obrazu krwi.W pełnym badaniu morfologicznym krwi określa się jeszcze stężenie barwnika krwi, czyli hemoglobiny, liczbę retykulocytów.

Diabetol lub inne doustne środki przeciwcukrzycowe (przed oznaczeniem stężenia glukozy we krwi) oraz pić alkoholu, palić papierosów itp. Krew jest zawiesiną różnych elementów komórkowych w roztworze białkowym, zwanym osoczem. Krwinki czerwone speł­niają określoną rolę w wymianie gazowej, czyli w transporcie tlenu z płuc do tkanek. a dwutlenku węgla z tkanek do płuc. Krwinki białe kształtują m.in. odporność organizmu. Krwinki płytkowe chronią przed krwotokiem. Krew spełnia ponadto wiele innych czynności niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania i życia or­ganizmu, a więc jego poszczególnych tka­nek i narządów.

W dniu poprzedzającym badanie krwi nie należy pić więcej niż zazwyczaj, a pokarmy powinny być łatwo strawne, bez nadmiaru białka, tłuszczów lub węglowodanów. Nadmiar tych składników może powodo­wać przejściowe zmiany w składzie iloś­ciowym lub biochemicznym krwi. Nie po­winno się też zażywać środków moczo­pędnych (odwadniających), ani też z tych samych względów stosować gorących ką­pieli lub nadmiernego opalania, aby nie powodować przejściowego zmniejszenia ogólnej objętości krwi krążącej i tym sa­mym jej zagęszczenia. Nie wolno przyjmować glukozy ani żad­nych leków, jak insulina.

Krew jako materiał
do badań diagnostycznych
Krew jest najczęściej używanym materia­łem biologicznym do badań diagnostyczno-kontrolnych, wymaga stosunkowo najmniej wstępnych przygotowań ze stro­ny badanego. Krew pobiera się z opuszki palca lub z żyły, zazwyczaj w przychod­niach lub w laboratoriach wykonujących określone badania. Ogólnie powszechnie wymaganą zasadą jest wykonywanie tych badań ludziom, którzy są na czczo, tj. przez 8—12 godzin poprzedzających badanie nie jedli i nie pili. Dlatego też najkorzystniej jest pobierać krew do badań rano, po kilkugodzinnym spoczynku nocnym. Ist­nieją jednak sytuacje, kiedy badania wyko­nuje się w określonych warunkach, w róż­nych porach dnia.

Konieczne jest zawsze czytelne i trwaÅ‚e oznaczenie naczynia z dostarczonym ma­teriaÅ‚em, tj. wyraźne podpisanie nazwi­skiem i imieniem badanego, z podaniem jego wieku, adresu i daty pobrania. Za każdym razem należy jednoznacznie ustalić z lekarzem rodzaj, porÄ™ i miejsce wykonywania zleconego badania. Nastę­pnie — jeżeli nie byÅ‚o to możliwe do okreÅ›lenia przy wydawaniu zlecenia (skie­rowania) — należy wczeÅ›niej we wskaza­nym miejscu ustalić dzieÅ„ i porÄ™ wykona­nia badania.
Niewłaściwe przygotowanie się do badań, lub też nieodpowiednie pobranie albo oznaczenie i dostarczenie przewidzianego do badania materiału, powoduje ostatecz­nie wynik fałszywy. Jest to niebezpieczne dla pacjenta, mylące dla lekarza, przedłuża czas leczenia, a także zmusza do ponow­nego dostarczenia materiału i powtórnie obciąża pracownię wykonującą badanie.

Źródła tych błędów mogą być różne:
spożycie    posiłku    przed    badaniem,
wbrew zaleceniom,
samowolne zażycie leku, lub też kon­tynuowanie, ewentualnie zmiana zale­conego wcześniej leczenia,
różne przeżycia i stresy psychiczne,
nieprzestrzeganie zaleconej przed ba­
daniem diety,
znaczna zmiana temperatury (zamarz­nięcie, lub też nadmierne długotrwałe
ogrzanie) próbki materiału przeznaczo­nej do badania,
znaczny  wysiłek  fizyczny  na   krótko
przed badaniem,
pobranie materiału do brudnego naczy­nia,
zakażenia materiału w czasie pobierania
go do badań bakteriologicznych albo
w transporcie itp.

Potrawy takie są pozbawione w dużym stopniu substan­cji wyciągowych. Sosy i warzywa gotowa­ne należy podprawiać zawiesiną z mąki i mleka lub śmietany. Zamiast tradycyjnej zasmażki można użyć mąki zrumienionej na suchej patelni bez tłuszczu. Tłuszcz należy dodawać już do gotowych potraw na surowo (nie rumieniony). Warzywa i owoce powinno się podawać gotowane J rozdrobnione oraz w postaci surowych soków.
Można również podawać drobno starte surówki, z majonezem lub śmietaną, mle­kiem i twarogiem. Majonez należy przy­rządzać z oleju sojowego lub słoneczniko­wego, najlepiej na białkach jaj lub mleku w proszku.
Posiłki należy podawać częściej, lecz w mniejszych ilościach, regularnie. Ostatni posiłek powinno się podawać na 2—3 godziny przed snem. Należy dbać o urozmaicenie potraw. Lu­dzie starsi odżywiają się zbyt jednostron­nie i dlatego cierpią na niedobory pokar­mowe.